بارونی

نوشتن گاهی میشود چیزی در حکم نفس کشیدن. وقتی یک روز صبح هنوز چشمهایت را باز نکرده با درد از خواب بیدار میشوی. وقتی هیچ مسکن و هیچ همدمی پیدا نمیشود که حالت را بپرسد و اگر هم بپرسد درک نمیکند چه مرگت است! وقتی یک روز عصر خسته و کوفته به خانه برگشتهای و هیچ چیز حالت را خوب نمیکند. وقتی چند ساعت مطالعه کردهای، فیلم دیدهای، مهمانی رفتهای، مهمانی دادهای، با این و آن خوش و بش کردهای و حس میک بارونی...

نگاهی به روسریها می اندازم. حاشیههای چهارخانهدارش دلم را میبرد. عاشق طرحهای چهارخانهدار هستم. رنگهای قهوهای و مشکی همان یکی دو ساعت اول تمام میشوند. اول صبح بود که مونا عکسهای روسریهای جدید را گذاشت روی کانالش. یک ساعت بعد یکی دو تا رنگ دیگر را هم بردهاند. عکسها را دوباره بالا و پایین می کنم. مونا دوباره سر و کله اش پیدا می شود. رنگهای فلان و فلان هم تمام شدند. وسوسه میشوم. ردیف روسریه بارونی...

نشسته بود لب حوض. داشت آب می خورد. چند بار که نوکش را توی خیسی کنار حوض زد انگار صدایش باز شد. شروع کرد به خواندن. این طرف و آن طرف را نگاه می کرد. انگار چشمهای پشت پرده اتاق را می دید که به تماشای تکنوازیش نشسته اند. کمی که خواند دوباره نوکش را فرو برد توی چند قطره آب یکی از چاله های کوچک روی سنگ لبه حوض. آب آنقدر نبود که سر ظهری گرمای بالهایش را با خنکی آب حوض بگیرد. چند قدمی روی لبه حوض این طرف بارونی...

ابد و یک روزاستاد گفته بود به عنوان یک تکلیف برای داستان نویسی حتما فیلم ابد و یک روز رل ببینیم. گفته بود حتی اگر قبلا دیده اید یک بار دیگر از دید داستانی ببینید. امشب برای بار سوم در چهار روز گذشته ابد و یک روز را تماشا کردم! سابقه نداشته یک فیلم را دو شب پیاپی دیده باشم اما دیدن این شاهکار سینمایی ارزشش را داشت که چند باره تماشایش کنم. روایت داستانی خوب به همراه کارگردانی عالی و طراحی صحنه و لب بارونی...